Monday, June 1, 2009

నవ లోకం


కొత్తాగా కనిపించే ఉదయం, కలతనే చెరిపేయదా
హాయిగా ఈ వీచే గాలి, విసుగునే మరిపించదా
పొద్దులొ పూచి రేయిలొ రాలే, పూవుల జన్మొక వింత
మబ్బులొ ముసురు మంచుగ మారి నా పై కురిసిందంట
నా పయనం సాగాలిక , నా పాదం అలిసే దాక

ఇన్ని వర్ణాలు ఉంటాయంటే నమ్మలేదా సమయం
చినుకును తాకి విరబూసే హరివిల్లును చూసేనే నయనం
కొమ్మల కూసి , కోనలొ ఎగిరే కొకిల గానం వింటా
వంపులు తిరిగే నది వయ్యరం మురిపించేనే దారి వెంటా
నా కవనం సాగాలిక , నా ఊహలు అలిసే దాక

-సంతొష్ దరూరి

2 comments:

  1. సంతోష్ గారూ....
    ఇప్పుడే మీ కవిత్వంలో తడిచాను. మీ ఉద్వేగాన్ని అక్షరీకరించడం మానకండి. యంత్రాలతో పనిచేస్తూ కూడా యంత్రంలా మారకుండా భావుకతను బ్రతికించుకుంటున్నందుకు అభినందనలు. ఇలాంటి కవిత్వమే మనిషిలోని మనీషి తనాన్ని పట్టిస్తుంది. మరొక్క మారు అభినందనలు
    ---- రవికాంత్

    ReplyDelete