సంఘహిత

యుద్ధం    ప్రతీ ఆయుధం మరొ యుద్దం చేస్తుందేమోకాని   మనం కాదు..  ఆయుధానికి ఆయువు ఎక్కువ  

నీకు తెలిసిన నేను   నాకు తెలిసిన నేను  -సంఘహిత

ఆంతర్మధనం చప్పట్లు కనిపించని చీకటిలొ.......వినిపించక పొతె ?   నడిచే దారే ...పాదాలను ప్రశ్నలడుగుతుంటే?       కాగితపు పడవలొ మహ సముద్రాలీదుతుంటే ? ఆలసిన శరీరానికి.. ఆవేదన నిండిన మనసుకు   సాయం ఎవరు ? నా కలం విసిరిన అక్షరాలే   వెలుగు చినుకులౌతుంటే... వెలుగు చూడని కావ్యం ప్రసవించని శిశువు     చాటలేని   సామర్ధ్యం అలల కెరటాలు ఎత్తుకొచ్చిన ఇసక   చేరాక కాని కనిపించవు కదా! కనిపించకపొతే   చూపు చేరలేదనా ?     వినిపించకపొతె ఉనికి లేదన ?   మనసు తెరలు వీడినప్పుడు..   ఓడిసి పట్టలేనంత వెలుగు.. కాలాన్ని   ప్రశ్నించే తెగువ ఓప్పుకున్నపుడే కదా ఒటమి ఏది చాతకాన్నపుడే కదా రాజి...   విరుచుకపడ్డపుడే కదా విజయం..      అంతా తెలిసి రాయలెనప్పుడే కదా..   ఆంతర్మధనం

కొట గొడల గాంభిర్యం..    అవె  దారులు , శత్రువులను  నివారించిన  పరకరాలు ఊరంతా కనిపించెంత గర్వం. రహస్యాలని  బయటకు పొనివ్వని .. గొడల  ఆకారాలు    ఒకప్పటి  విజయాల గురుతులు విరగి పడెంట్టుగ ఉన్నా ... గర్వంగ  నిలబడ్డయి    పగుళ్ళను కూడ.. నరాలు అని చెప్తుంది.  యుద్దంలొ దెబ్బలకు  కింద పడ్డ రాళ్ళను   గర్వంగ చూపుతుంది    కొట గొడల్లాగ    "నిలబడి  చరిత్రను చెప్పల్సిందే" "పడిపొయి సమాధి రాళ్ళలాగ  మిగలొద్దు "         -సంఘహిత

సాయం పుడమిని చీల్చే దైర్యం నాకెక్కడిది.. నా తపనకు తాను సాయపడింది .. అంతే... -సంఘహిత

హ్రుదయం విచ్చుకొనేటప్పుడు పగిలినట్టుగా  కనిపిస్తుందు సంఘహిత

ఎప్పుడు ఈ అక్షరాల చాటే  తల దాచుకున్నా....  ఉద్వేగం పొందినపుడు  అశలు రెక్కలైనప్పుడు    కోరికలు కురుసినప్పుడు ఏప్పుడు తడవకుండా  సముద్రాన్ని ఈదుతున్నా    గాలికి కరగని గంధానై ...మంటలు  చెరచని  విరహన్నై